wow moment of the day

donderdag 12 juni 2014

Deze week moest ik op woensdag 11 juni weer beginnen met werken. Na 3 weken thuis te hebben gezeten omdat ik een beetje in de knoop zat met mezelf en zwaar oververmoeid was, had ik samen met de bedrijfsarts en de manager toch besloten om weer te beginnen. Nouja, zij hadden dat besloten. Niet helemaal naar mijn zin maar wat doe ik eraan? De dinsdag erop werd er besloten dat ik weer aan de bak moest. Ergens voel ik me een beetje alsof mensen niet begrijpen hoe ik me voel. Ik heb al best snel het gevoel dat mensen vinden dat je overdrijft zodra je het hebt over vermoeidheid en een beetje een meh gevoel. Ze denken dan vast 'ach je bent nog jong, dat kan helemaal niet' of  'stel je niet aan'. Heel erg vervelend maar wel een beetje menseigen. Je ziet het niet, dus het is er niet. Ik heb het niet, dus ik weet niet hoe het is. Dat soort dingen. Best vervelend als je er zelf wel mee te maken hebt.

Woensdag mocht ik gelijk beginnen met openen, ofterwijl, na 3 weken tot gemiddeld 9 uur in mijn bed te kunnen liggen, moest ik er nu half 7 uit om vervolgens een uur later weg te moeten. De nacht was verschrikkelijk, wat enorm heet! Ik kon dus echt niet in slaap komen maar mijn wekkertje ging wel gewoon fijn om half 7. Ah fijn, opstaan, mijn dagelijkse dingen doen & naar de trein! Ik zag er zo tegen op en ik was zó moe. Lichtelijk geïrriteerd kocht ik mijn trein kaartje om vervolgens nog even snel een trein eerder te kunnen halen zodat ik op station nog even een bakje koffie kon halen.

Het was super rustig in de trein op woensdag ochtend. Iets wat ik wel even nodig had want een trein vol schreeuwende kinderen zit ik dan niet echt op te wachten. Kort na dat de trein vertrok kwam er een oudere meneer aangelopen, ik schat wel eind 70. Uit alle vrije plekken kwam hij uitgerekend tegen over mij zitten. Meestal vind ik dat een beetje vervelend en vreemd want er zijn zóveel plekken, waarom bij mij? Hij zei 2 minuten niets en keek me alleen maar aan. Normaal zou ik me super ongemakkelijk voelen maar ik besloot toch maar te vragen of er wat aan de hand was.. Misschien uit vermoeidheid mijn mascara wel op mijn lippen gesmeerd en mijn lippenbalsem op mijn ogen? Hij gaf even helemaal geen antwoord en ineens uit het niets zei hij; 'meisje, het leven is zo kort, geniet er van. Dit is het moment om te genieten'. Ik was een beetje verbaast en wist niet zo goed wat ik moest zeggen. Daarna zei hij 'Ik weet dat dit niet is wat je wilt, een vervelende dag, maar je komt er door heen en alles komt weer goed'. Dit zei hij met een hele brede glimlach, zo een lach wat erg aanstekelijk werkt want ik moest er ook van lachen. Nog steeds wist ik niet wat ik moest zeggen en blijkbaar snapte hij dat volkomen. Hij stond op, vertelde me nogmaals dat het goed komt en wenste me een hele mooie dag. Amper kwam er nog bedankt uit mijn mond en hij draaide om en glimlachte nog één keertje. Daarna liep hij verder de trein in tot ik hem eigenlijk niet meer zag.. Toen ik er een paar haltes verderop uit moest heb ik nog even gekeken maar ik zag hem niet meer.

Dit heeft zo een impact op me gemaakt. Tuurlijk ben ik niet ineens weer vol actief, dat duurt wel even om uit vermoeidheid te komen. Maar wauw, wat was dat een ervaring. Zou hij een gave hebben? Of zag hij aan me dat ik gewoon niet helemaal happy was? Of verteld hij dit aan iedereen?
De uren op het werk vlogen voorbij en eigenlijk was het nog helemaal niet zo erg. Ik moet blij wezen dat ik (nog) een baan heb, dat ik de mogelijkheid heb om te leven, super lieve mensen om mij heen heb. Waarom doe ik daar zo weinig mee? Hij heeft echt een beetje mijn ogen geopend. Wat een lieve man! Misschien was dit wel wat ik nodig had, een eye-opener.. LEEF!

Het is een stapje dichterbij om uit mijn diepe put te komen, met de juiste mensen en de juiste wilskracht gaat het ook zeker lukken. Ik voel me al een stuk positiever en onderneem ook steeds ietsje meer. Hoe moeilijk het ook is, I can do this! En jij ook! Als je ergens mee zit, hou het niet in. Praat erover en durf het te vertellen. Schaam je niet! Ik heb dat maanden gedaan en je moest eens weten hoeveel spijt ik daarvan heb.. Had ik het maar veel eerder verteld. Vertel het desnoods ergens anoniem op een forum of zelfs tegen mij. Het helpt, ik beloof het.

Heb jij wel eens zoiets moois meegemaakt met iemand die je helemaal niet kent?


7 opmerkingen:

  1. Wauw, wat een gekke ervaring! Ik geloof dat er mensen zijn die dingen heel goed aanvoelen dus misschien is het wel een gave van die man ja :) Hij heeft in elk geval gelijk, probeer positief te staan in het leven en je zal veel meer kansen krijgen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel gek inderdaad, maar ook zó mooi. Bedankt :) Ik probeer het stukje bij beetje en het gaat goed komen hihi

      Verwijderen
  2. Wauw, super bijzonder! Mijn zus had dat ook een keer gehad. Ze had een afspraak met een vrouw die haar nog nooit eerder gezien had. Ze gingen tegenover elkaar zitten en die vrouw vertelde precies waar ze mee zat en het klopte ook nog precies! Ze vertelde ook dat ze in haar vorige levens altijd onderdrukt is enzo. Echt bijzonder!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wauw klinkt ook echt heel erg bijzonder. Vreemd he hoe dat kan? Ik schrok er een beetje van..

      Verwijderen
  3. Ja, er zijn van die mensen die zulke dingen aanvoelen!! Mooi. Doe er iets mee, hij heeft gelijk! Het leven duurt maar even!!
    Misschien was hij er met een missie!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nou Rebecca, dat zegt dan toch wel iets! Geniet, ook van de kleine dingen, in het leven!
    Deze mensen zijn soms heel bijzonder, maar mooi dat ze er zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wauw, wat een fijn moment!
    Heb ik zelf nog nooit meegemaakt, maar wel super als je het net nodig hebt :)

    BeantwoordenVerwijderen